من خود از جنگ هیچ ندارم که بگویم...!
فقط میدانم آمده ام... وجود دارم... و روزی برده خواهم شد. به راه تقدیر رفتن، پرورش آن من حقیقی است، با رنج و درد و دلتنگی و فراق همنشین شدن، فضولانه در کار تقدیر خویش دخالت نکردن،...!
آری از مسیری که زندگیم یافت، جانبازی در راه خدا و ارزش ها و آرمان ها، راضی و خشنودم، و براین بودن، هر گز فخر فروشی نکرده ام.
.
 به هر بادی به باد نرفتن...!
به روز مرگی ها به حسد به غرو به منیت دچار نشدن رسم ایست که از کودکی همراه من است با من است در منست و من در آنچه که هستم ریشه دواندم.
بسیار کسانی که همپای من بودند از پا افتاده و دچار دنیا زدگی شده اند. همه دلبستگی هایشان ملک و جاه و خانه و زندگی و...!  به قول خودشان ترقی کرده اندو به جائی رسیده اند...! من از این سیاره رنج هیچ ندارم! جز این دلم ...! قلمم که همیشه و همه جا همراه منست با منست. آری آسمان مال منست...!
من ازین نقطه به رفیع ترین جایگاه هستی رسیده ام به بهشت مثالی دست یافته ام...! بهشت مثالی!
.
 اگر آنان نام خویش به نان فروختند. من نام خویش به آب سپردم و همسفر خضر و همراز پروانه ها گشتم.
 این سادگی را، خلوت آرامی که ساخته ام، درین دیاررنج... این گوشه دنج... من اینجا را دوست دارم!
حقیقت وجودی ام با هر آنچه که می نویسم برابر است. آری بهشت مثالی  خویش را یافته ام. بهشت مثالی ام به اندازه همه آفرینش بزرگ است. به اندازه همه زندگی عزیز و مرا افسون خود کرده است...!
.